ФИЛОСОФИЯ И ТЕОЛОГИЯ ЧЕЛОВЕКА В ДОПОНТИФИКАТНОМ ТВОРЧЕСТВЕ КАРОЛЯ ВОЙТЫЛЫ (ИОАННА ПАВЛА II)*

* Публикуется по: Религиоведение. 2005. № 2. С. 3-16.

Wojtyła K. Personalizm tomistyczny // Znak. Kraków, 1966. № 16. S. 675.

Stępień A.B. Fenomenologia tomizująca w ksiązce Osoba i czyn // Analecta Cracoviensia. Kraków, 1973-1974. № 5-6. S. 153-157.

Цит. по: Karolak T. Jan Paweł II, Papież z Polski. Warszawa, 1979. S. 68.

Wojtyła K. Ocena możliwości zbudowania etyki chrześciańskiej przy zalozeniach systemu Maxa Schelera. Lublin, 1959.

Dyskusja // Znak. Kraków, 1951. № 1. S. 7.

Wojtyła K. Personalizm tomistyczny // Znak. Warszawa, 1961. № 83. S. 669.

Wojtyła K. Osoba: podmiot i wspólnota // Roczniki Filozoficzne KUL. Lublin, 1976. T. 24. Zesz. 2. S. 6.

Wojtyła K. Osoba i czyn. Kraków, 1969. S. 23-24.

Wojtyła K. Osoba: podmiot i wspólnota // Roczniki Filozoficzne KUL. Lublin, 1976. T. 24. Zesz. 2. S. 6.

Chrześcianin w świecie. Warszawa, 1980. № 4. S. 53.

2* Польское слово «czyn» имеет много значений, что создает определенные трудности для переводчика. Возможными аналогами его выступают «поступок», «акт», «действие», «деяние».

Wojtyła K. Osoba i czyn. Kraków, 1969. S. 69.

Ibid. S. 13.

Ibid. S. 91.

Ibid. S. 91.

Ibid. S. 76.

Wojtyła K. Miłość i odpowiedzialność. Krakow, 1962. S. 12.

3* Следуя методологии основоположника феноменологии Э. Гуссерля, К. Войтыла стремится «преодолеть» традиционное противопоставление субъекта и объекта познания и тем самым признать реальность феноменов сознания, в том числе и объектов религиозной веры. В этой связи испанский теолог К. Варвельде (Философская антропология. М., 2000. С. 56) пишет: «Кароль Войтыла в своей феноменологии отмечает, что человеческая ипостась (suppositum) проявляется в опыте как субъект и объект. В осознанном жизненном опыте выражается онтологическая реальность человеческого субъекта».

Wojtyła K. Miłość i odpowiedzialność. Kraków, 1962. S. 13.

Ibid. S. 122.

Ibid. S. 125.

Ibid. S. 160; Wojtyła K. Osoba: podmiot i wspólnota // Roczniki Filozoficzne KUL. Lublin, 1976. T. 24. Zesz. 2. S. 18.

Wojtyła K. Osoba: podmiot i wspólnota // Roczniki Filozoficzne KUL. Lublin, 1976. T. 24. Zesz. 2. S. 19.

Wojtyła K. Miłość i odpowiedzialność. Kraków, 1962. S. 13.

Ibid. S. 110.

Wojtyła K. Znak, któremu sprzeciwiać się będą (Rekolekcje w Watykanie 5-12. III.1976). Poznań; Warszawa, 1976. S. 101-102.

Wojtyła K. Osoba i czyn. Kraków, 1969. S. 175.

Ibid. S. 24.

Wojtyła K. Miłość i odpowiedzialność. Kraków, 1962. S. 6.

Ibid. S. 12.

Wojtyła K. Personalizm tomistyczny // Znak. Kraków, 1966. № 16. S. 665.

Wojtyła K. Tajemnica i człowiek // Tygodnik Powszechny. Kraków, 1951. № 51/52. S. 1-2.

Wojtyła K. U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II. Kraków, 1972. S. 146.

Wojtyła K. Tajemnica i człowiek // Tygodnik Powszechny. Kraków, 1951. № 51/52. S. 2.

Wojtyła K. Znak, któremu sprzeciwiać się będą (Rekolekcje w Watykanie 5-12. III.1976). S. 105.

Wojtyła K. Osoba i czyn. Kraków, 1969. S. 146.

Wojtyła K. U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II. Kraków, 1972. S. 239.

Ibid. S. 195.

Ibid. S. 22.

Wojtyła K. Miłość i odpowiedzialność. Kraków, 1962. S. 239.

Wojtyła K. Znak, któremu sprzeciwiać się będą (Rekolekcje w Watykanie 5-12. III.1976). S. 132.

Wojtyła K. U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II. Kraków, 1972. S. 132; Wojtyła K. Znak, któremu sprzeciwiać się będą (Rekolekcje w Watykanie 5-12. III.1976). S. 165.

Wojtyła K. Tajemnica i człowiek // Tygodnik Powszechny. Kraków, 1951. № 51/52. S. 2.

Wojtyła K. Miłość i odpowiedzialność. Kraków, 1962. S. 13.

Wojtyła K. U podstaw odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II. Kraków, 1972. S. 24.